Նա երբեք չէր նահանջում, ամեն ինչում միշտ լավն էր տեսնում, մեզ էլ այդպես էր դաստիարակել, նաև ասում էր, որ…Հերոսաբար նահատակված Աշոտ Չոբանյանի դուստրը՝ հոր մասին

Հայրենիքի պшշտ պանության համար իրենց կյանքը զո հшծ ջավախքցի 19 զինծառայողներից մեկը հենց Ջավախքի՝ Նինոծմինդայի շրջանի Օրոջալար գյուղում ծնված Աշոտ Ալիկի Չոբանյանն է՝ 1978 թ.-ին ծնված: Աշոտ Չոբանյանը վաղ տարիքից իր ընտանիքով տեղափոխվել է ՀՀ-ի Եղվարդ քաղաք, որտեղ էլ բնակություն է հաստատել: Բարձրագույն

կրթությունը ռшզ մшկան ակադեմիայում ստանալուց հետո ծառայության է անցել հայոց բանակում ու շուրջ քսաներկու տարի անձնվիրաբար ծառայել, ինչպես Հայաստանի Հանրապետությունում, այնպես էլ Արցախում։ Մի քանի տարի առաջ փոխգնդապետ հրամանատարը բարձր կոչումով անցել էր

զինվորական թոշակի ու փորձում էր իր հանգիստը վայելել իր ընտանիքի և 2 անչափահաս երեխաների հետ, սակայն սեպտեմբերի քսանյոթին հայկական սահմանի վրա թուրք-ադրբեջանական հար ձակումը անտարբեր չի թողել Աշոտին, ու նա շտապել է առաջ նագիծ:

Բայց հոկտեմբերի տասնհինգին, իր ջոկատի հետ տասնչորս ժամ շարունակ քաջաբար կռ իվ տալով թշ նшմու դեմ, զո հվել է: Հերոս Աշոտ Չոբանյանի աղջիկը՝ Հայկուհի Չոբանյանը, հիշելով հայրիկին, հպարտորեն ասում է. «Նա չէր նահանջում

Երբեք, ամեն ինչի մեջ միշտ լավն էր տեսնում, մեզ էլ այդ կերպ էր դաստիարակել, նաև ասում էր, որ զգացմունքներին պետք է տեղի չտանք և շարժվենք բանականությամբ։ Իր երազանքներն իմ և եղբորս հետ էին կապված՝ մեր ուսման և լավ ապագայի»։

Добавить комментарий

Ваш e-mail не будет опубликован. Обязательные поля помечены *