Բագրատյանը ասում է՝ ես հաղթած բանակի վարչապետ եմ, այ կաբինետային հավայի դասախոս, ճշմարտությունը հետևյալն է… Շուշան Ղազարյան

Շուշան Ղազարյանն իր էջում գրում է. Նախընտրական բանավե ճը ուղղակի ցույց տվեց, թե ինչ տկար և ագ րեսիվ տգիտության մեջ է անցնում աթոռակռ իվը։ Հրանտ Բագրատյանը ասում է՝ ես հաղթած բանակի վարչապետ եմ։ Սուտը մե ռնի։ Բանակի հիմնական հաղթանակներն ապահովվել են Վազգեն Մանուկյանի Պաշտ պանության նախարար եղած ժամանակ։ Արքիս լույսը չի, սակայն դա է ճշմարտությունը։

Վազգեն, Մոնթե և Լեոնիդ Ազգալդյան կար, Կոմանդոս կար, Շահեն ու ղարաբաղցի հրաշալի հրամ անատարներ, որոնց քոքը կտրեցիք հենց պա տերազմի դաշտում, որպեսզի չգան ճակատից ու թալ անի համար շա նսատակ չանեն ձեզ։ «Կռվ ից տուն եկա, տանը մի շաքարի կտոր չկար, որ թեյ խմեի», ֊ Լեւոն Խեչոյանի դառնացած խոսքերն են։ Ձեր պահած զի նվորն էր, որ հեռացավ

կյանքից կարիքի մեջ։ Կոմանդոսի գլուխն էլ կուտեիք, եթե բաշարեիք ձեր խելքով պատ երազմ վարել։ Հրանտ Բագրատյան, քոնը պատ երազմը չէր, քոնը թիկունքի միամիտ ժողովրդի սեփականաշնորհման թա լանն էլ, երբ ձեռնարկություն ու գործարան փոշիացրիք և կոպեկներով մեջ մեջ արեցիք։ Միայն Երեւանում 270 գործարան և արտադրական ձեռնարկություն կար։ Անհաշիվ

հետազոտական հիմնարկներ… մնացել են մենակ պատերը կոտրված, ապշած պատուհաններով և կո ղպած դռներով։ Որ մի ՀՀՇ֊ի լամ ուկինն է, Աստված գիտե։ Ամենալավ արոտները, բերքատու հողերը մեջ մեջ արեցիք ու վաճառեցիք՝ գյուղացուն շպ րտելով խոպանի դռները։ Էդ ինչպես եղավ, որ ալան թ ալանի ժամանակ ամսական

քառասուն հազար դոլար էիր ստանում, իսկ ուսուցիչը երեք հազար դրամ, ընկեր թա լանի վարչապետ։ Էդ ինչպես եղավ, որ հիմա դու վարդի նման ապրում ես, իսկ մենք թափառում ենք երկրեերկիր, որ երեխա պահենք։ Քեզանից պակա՞ս արժանի քաղաքացիներ ենք….. Այ կաբինետային հավայի դասախոս, կոպեկներով սովետի

տարիներին յոլա էիր գնում, հիմա էս աղքատ, պարտված, ս ուգ եւ շիվանով լի ՀՀ-ում էդ ում ես ուզում խաբել… Հուսահատ ժողովրդի՞ն… Քո ժամանակ չէ՞ր աղքատ հպարտ Վանոն ասում՝ արտագ աղթը փրկեց ՀՀ-ն, սոցիալական բուն տից։ Վանոյի տոհմն էլ Նորագավթի հողերը վաճառեց, երբ աղքատության վիճակից արդեն 200 կոստյում էր առել

կա խել։ համ էլ գարդիրոպ էր գնել։ Կաստումների թիվն ինձ ասաց լրագրող Ռուզան Խաչատրյանը… Էս չեք դուք։ Այդ թվերը, որ վլվլալով կրկնում ես։ Յուրաքանչյուր անգամ գումարում բաժանում եմ, լրիվ թիփի է դուրս գալիս։ Դու չէի՞ր, որ ՀԽՍՀ ԳԽ նախագահ Հրանտ Ոսկանյանին չորս հազար դրամ ամսական թոշակ էիր նշանակել, քեզ քառասուն

հազար դոլար։ Մարդը հացի հերթ էր կանգնում։ Տո սր իկա, դուք պետք է ամաչեիք Պետության պատվի համար, այ թա լանչի սողուններ։ Ձեր ժամանակ հայ մտավորականությունը հեռացավ երկրից և երկիրը դարձավ արոտավայր.. Արոտավայրը հեշտ էր ղեկավարել։ Ամոթ ու պատկառանք, հիշողություն և խիղճ մոռացած անտեր շ ներ…

Добавить комментарий

Ваш e-mail не будет опубликован. Обязательные поля помечены *